Del së shpejti në Austri nga shtëpia botuese Korrespondenzen, në dy gjuhë gjermanisht e shqip, nën përkthimin e Andrea Grill vëllimi me poezi i Luljeta Lleshanakut “Kinder der Natur – Fëmijët e natyrës”.

Një poezi e rrallë për nga bukuria e imazheve, thellësia e mendimit dhe forca depërtuese e poetit
Del së shpejti në Austri nga shtëpia botuese Korrespondenzen, në dy gjuhë gjermanisht e shqip, nën përkthimin e Andrea Grill vëllimi me poezi i Luljeta Lleshanakut “Kinder der Natur – Fëmijët e natyrës”.
M’i dërguan përkthimet para pak javësh për një redaktim të fundit. Me thënë të drejtën kisha kohë, qysh nga leximi i poezive të Martin Camajt, që nuk kisha provuar përshtypje kaq të thella nga bukuria e imazheve, thellësia e mendimit dhe forca depërtuese e poetit. Çka vërejta po mundohem ta shpreh në formën e një letre për autoren, meqë dhe takohemi rrallë.
Rri lexoj, Luli, për të kushedisatën herë poezitë e tua dhe duke mos qenë vetë poet ose duke qenë i tillë vetëm në ëndrra, përpiqem të shpjegoj pse janë të bukura dhe pse u kthehem edhe u rikthehem.
Kur nuk je vetë poet dhe të hyn poezia kaq thellë në lëkurë si ma bëre tani me “Fëmijët e natyrës”, të mbetet vetëm një rrugë: të hysh brenda tyre me forcën e logjikës. Domethënë të hysh brenda në shtëpinë e të marrit i veshur me kostumin e rregullt të kritikut të artit – do kishe thënë ti, me një nga ato krahasimet që i nxjerr nga xhepi tak-fak si dikur vajza ime e vogël karamelet nga xhepat e barkut të bluzës me kapuç.
E di që s’ka asnjë kuptim të të tregoj unë ty se ç’është poezia, por e kupton edhe vetë se është truku më i thjeshtë letrar që këtë letërkëmbim të hapur ta lexojnë mundësisht sa më shumë të tjerë, e ndonjë tjetër marifet sot nuk m’u kujtua.
Poezia është një nga rrugët e fotografimit të shpirtit tonë. Pas një dite të lodhshme, pas një rutine që e kryem përpiktazi si çdo ditë, na qëllon që pyesim: po pastaj? çfarë u kuptua? në këtë rrugë na duhet vetëm të numërojmë: një vit, dy vjet, dhjetë vjet, njëzet vjet dhe ja ku vajtëm tek ai vendi nga erdhëm.
Shkundemi atëherë dhe kujtohemi se bota që kemi brenda është shumë më tepër se rutina vrastare, që në fakt nuk drejtohet nga ne por nga të tjerë. Kujtohemi se janë kaq e kaq ngjyra, imazhe e përjetime që disi duhet t’i ruajmë, mos i lëmë të rrjedhin bashkë me ujërat e enëve që sapo u lanë nga lavamani. Atëherë kush është poet, kush e ka këtë fat e fatkeqësi bashkë, ndalet dhe merret me veten. Ai fotografon shpirtin e tij siç bën ti bie fjala te poezia “Kuptimi i një udhëtimi”:
Gjithë ky udhëtim i gjatë
vetëm për të zgjedhur vendin ku do të vdesim
si ngjalat që rikthehen Karaibeve
dhe elefantët humusit të butë të breglumenjve.
Ku do të vdesë i fundit imazhi im
cila derë do të përplaset më fort nga rryma e fortë.
… Fikim dritat. Bëhemi gati për gjumë.
Mendjet tona zverdhin si dy limonë në errësirë
të thartë, të hidhur, të pakënaqur nga vetja.

Poezia është një nga rrugët e kuptimit të vetes dhe botës përreth. Poeti është i krahasueshëm me filozofin, vetëm se ndryshe nga ai, duke qenë i marrë, ka avantazhin që askush nuk i kërkon llogari për argumentimin, për teorinë, për shkollën që ka ndjekur tek është munduar të hedhë dritë mbi të fshehtat e qenies dhe të shoqërisë njerëzore.
Filozofit ndoshta do t’i duheshin njëqind faqe për të provuar atë të vërtetë që poeti në dhjetë vargje mund të arrijë të na e ndriçojë si me blic, sikurse bën ti te poezia “Ca ulje e ngritje diafragme”:
Qyteti është zgjeruar. Një stacion i vetëm autobusi e ndan nga varreza …
Ca ulje e ngritje diafragme.

E ulur në stol, atje, pret një vejushë. Në dorën e mbledhur grusht
të hollat e gatshme për biletën. Gjashtë muajt e parë përdorte abone.
Kur të mbërrijë në shtëpi ajo do të shpëlahet deri në llërë me alkool
edhe pse në trup nuk ka as edhe një gërvishtje.
Kurse ajo që zbret, kthen kokën të fiksojë targën e autobusit që sapo e la
njësoj si numrin e amzës.
Lulet dhe gjinjtë të varur kokëposhtë.
Bie shi i butë – një apostrof,
shkurton ligjëratën midis dy botëve

… Nuk merret vesh kush e dha i pari shenjën e afrimit
qyteti varrezës, apo varreza qytetit. Një duet tango
ku ndërsa krahët shtyjnë, kofshët tërhiqen si rrymat
në ujëra neutralë.
Të shumta janë poezitë për vdekjen në këtë libër. Ti e shtrin pikëllimin, Luli, në mbarë botën, edhe sikur ajo të mos e kishte vetë; aty natyrisht vdekja luan rol qëndror veç jo në kuptimin e fatalitetit që mbulon me kotësi gjithçka tjetër, por në kuptimin filozofik që thashë, një objekt studimi për poetin.
Dhe nuk ka si të jetë ndryshe, se fundja përse ka ende artistë dhe poetë kjo Botë? (edhe pse shpesh na duket sikur morën fund). Pikërisht pse ende nuk është shpjeguar si mbërritëm këtu, ku shkojmë nëse shkojmë gjëkundi, ku shkon vetë Bota. Më kujton klounin e Hajnrih Bëlit që thotë diku: Një artist vdekjen e ka gjithmonë me vete, ashtu si prifti i mbarë mesharin. Ndaj dhe më pëlqen kaq shumë edhe poezia tjetër: Shah:

Varret e të afërmve të mi,
me vetëm katër gisht kohë midis,
të vënë në radhë
si një varg makinash të bllokuara
në kryqëzim me hekurudhën.

…Ua pastroj emrat me kujdes në pllaka
Vitet.., si plagë të vogla në gjunjë
Dashurinë.., që tashmë djeg më pak
se një gjemb trëndafili.
Në të hyrë të varrezës
Roja që luan shah me veten në kabinë.
Ndoshta e ke patur frymëzimin nga “Vula e shtatë” e Bergmanit, ku kalorësi luan shah me vdekjen, ose ndoshta është domosdoshmëri dhe ne të gjithë duhet të luajmë shah me vdekjen, sepse ndryshe nuk shpjegohet që ai roja s’më hiqet nga mendja sikurse edhe dashuria që një ditë do të na djegë më pak se një gjemb trëndafili.
Nuk di se ç’thonë filozofët për të mesmen e artë, di që shumë njerëz e kanë zgjedhur dhe e praktikojnë atë në jetën e tyre nën shembullin e parë të latinit të urtë që ti e merr si pikënisje për poezinë IX të ciklit “E hëna në shtatë ditë”. Përfundimi yt është në polin e përkundërt me Romën:
Në mes je i shpëtuar- thoshnin latinët
Mbulesa e qëndisur në mesin e tryezës,
Tryeza në mesin e qilimit.
Qilimi në mesin e dhomës.
Dhoma në mesin e shtëpisë.
Shtëpia në mesin e bllokut.
Blloku në mesin e qytetit.
Qyteti në mesin e hartës.
Harta në mesin e dërrasës së zezë.
Dhe dërrasa e zezë.
Në mesin e hiçit.
Poezia është edhe rrugë e ringjalljes së asaj që nuk është më. Duke qenë që jemi kafshë me kujtesë, madje duke qenë kujtesa – në rastin më të mirë them, jo në rastet më të përhapura – ajo që na dallon nga kafshët e tjera, poezia kryen funksionin sublim të ringjalljes, të sjelljes në jetë të asaj që e dinim të vdekur.
Njerëzit mundohen ta kapin jetën e tyre, që aq keq u rrëshqet për duarsh, duke u ulur me njëri-tjetrin, duke molloisur e molloisur pa fund nëpër kafene, me sytë e lëngëzuar kur flasin për të kaluarën. Poeti ka dhuntinë dhe fatin që ta kryejë ringjalljen në vetminë e tij, të gjejë fjalët e duhura për një fotografim tjetër nga ai që përmenda më lart, fotografimin e së shkuarës p.sh. fëminisë së tij:
Mos më vër faj, nëse kam humbur sensin e të shikuarit afër.
Jam rritur pa një puthje në ballë në mbrëmje para gjumit
si gjiri i detit pa një liman. S’kam dëgjuar kurrë hapa të fshehtë
poshtë dritares, dhe rrallëherë pëshpërima në vesh.
Ullinjtë në oborr, ishin pronë e shtetit;
kanotjere e bërë shoshë nga vrimat- gjatë dimrave më të begatë,
dhe asnjëra prej kokrrave nuk mbërrinte në tryezë.
Dhe s’jam trembur kurrë nga një gotë e thyer
me shenjat e mia të buzëve – mund të kishte qenë një bestytni,
- asgjë nuk thyhej, enët laheshin atypëraty.
S’kam pasur kurrë një sirtar
që të mos lehte si kone e rrahur sa herë që futja duart…
Por poezia është edhe rrugë për të shkuar në vende që s’janë. Ky është ai që quhet gëzimi i krijimit dhe që gjen rrugë nga më të ndryshmet në krijues të ndryshëm. Këtë ti, Luli, e arrin më së shumti nëpërmjet abstragimit dhe metaforave. Poetë të tjerë shpikin ndoshta vende të paqena ose riprodhojnë ditën ëndrrat e natës.
Kurse ti krahason, hiperbolizon, kombinon dhe arrin kështu në struktura të çuditshme si struktura atomesh të paqena që kurrë një mikroskop nuk do t’i zbulojë e kurrë një programues nuk do t’i formulojë: për arsyen e thjeshtë se ato nuk të çojnë asgjëkundi, ato s’kanë vlerë tregu dhe nuk i shërbejnë rritjes së mirëqenies.
Porse kryejnë një shërbim tjetër të madh: na zbulojnë të vërteta të shpirtit tonë. Nuk janë këto identike me përjetimet ose fantazitë e tua, sepse kurrë dy njerëz nuk janë njësoj, porse janë të ngjashme me tonat dhe pikërisht kjo na jep gëzim kur i lexojmë.
Vite më parë kur shkonim nëpër qytete të Shqipërisë me lexime publike nga krijimet tona, të pata thënë më duket se sikur e tepron me krahasimet e tua, me ato si kjo e si ajo. Te ky vëllim vura re që i kishe disiplinuar si-të (vetiu në rrugën tënde të pjekjes, jo se gjete mësuesin tek unë) dhe tani metaforat vijnë buruar dhe organike, ato s’janë më gjymtyrë imazhesh, por vetë imazhet. Ja një shembull i thjeshtë nga poezia X e ciklit që përmendëm:
Edhe pse më abstrakt se kurrë
trupi është atdheu im pa himn.
me të cilin prekem në kllapi, në kufijtë e ekzistencës
si buzët e nënës mbi ballin e fëmijës me temperaturë…
kur është fjala
për mbijetesë.
Ja dhe një metaforë tjetër që më shtin në dhè nga zilia, pse është kaq e bukur:

Në mëngjes, veçanërisht në mëngjes
pjesët e mia të trupit shtrihen pa imazh, pa krisëm, pa formë,
si një armë e çmontuar mbi sofrabez.
Mund ta vazhdoja gjatë këtë udhëtim nëpër poezinë tënde Luli, por është punë dreqi sepse edhe këto shtjellime nuk të qetësojnë pasi nuk kryejnë dot diçka. Rruga më e mirë për t’u marrë me poezinë është ose të shkruash vetë ose të lexosh poezi si të tuat në heshtje.
Më vjen keq që ato janë dukuri kaq të rralla në jetën tonë, që njerëzit rendin e rendin, shpesh herë në tym dhe harrojnë të ndalen një çast, të marrin frymë thellë dhe të mendojnë për veten, si njerëz. Siç bën ti kur merr në duar ato armët e mnershme të zbërthimit të shpirtit.
Kush është
Luljeta Lleshanaku u lind në Elbasan më 1968. Nisi të botojë më 1991 dhe libri i saj i parë “Sytë e somnambulës” (1993) u prit mirë nga kritika. Vijë pas këtij, “Kambanat e së dielës” (1994), “Gjysmë-kubizëm” (1996), dhe përmbledhja me poezi të zgjedhura “Palca e verdhë” (2001) për të cilin vlerësohet me Çmimin “Penda e Argjendtë” nga Ministria e Kulturës. “Fëmijët e natyrës” (2008) është libri i saj i fundit i botuar në anglisht në SHBA nga “Neë Directions” (2010), e njëjta shtëpi botuese që pati botuar prej saj një përmbledhje poezish “Fresco”.
Përkthime të poezive të saj janë botuar në Grand Street, New Letters, Pleiades, Fence, Tin House, POOL, dhe Modern Poetry in Translation. Poezia e Lleshanakut është përkthyer në gjermanisht, frëngjisht, italisht, së fundi dhe në polonisht.

Vendoseni kte artikull :

3. Moda dhe pasarelat, kanë qenë ëndrra juaj që e vogël?
Kur isha e vogël, doja të isha Miss. Moda më ka interesuar në moshën e adoleshencës.

4. Çfarë emocionesh keni ndier kur keni shkelur për herë të parë në pasarelë?
Herën e parë që kam sfiluar, asnjëherë s’do ta harroj. Ishte një sfilatë për një stiliste shumë të njohur në Belgjikë dhe isha shumë e kënaqur që më zgjodhi. Ditën e sfilatës erdhi parukieri për të na rregulluar flokët dhe stilistja me tha: “Joana, do të presim balluket?” – unë thashë po dhe më prenë shumë balluke.
Edhe përse më pëlqeu shumë ballukja që me bënë, telefonova shpejt mamin dhe i fashë: “O ma!! Sonte kur do të vish të me shohësh, nuk e di a do t’më njohësh, se më kanë prerë flokët”. Kur sfilata vazhdoi mami im ishte ulur në cep fare, aty ku kalojnë modelet.

Kur erdhi radha ime të sfiloj, isha jo shumë e stresuar, sepse kam pas bërë teatër në shkollë të mesme, dhe publiku nuk më paralizon. Në momentin që hipa në pasarelë, mami për të me kurajuar më fliste shqip: “Bukuroshja mamit ti!”, “Je ma e bukura!” Normale isha vajza e saj.
Pas sfilatës, stilistja më ofroi këpucët dhe fustanin që më pëlqenin dhe kam mbajtur kontakt me të. Ka disa muaj më kërkoi si modele për të bërë një seancë fotografie për koleksionin e saj vjeshtë/dimër.
5. Na përmendni disa nga emrat e njohur për të cilët keni sfiluar…
Kam sfiluar për shumë stilistë belgë si Louise Assomo, Julie Stal, Luc Deshayes… Për stilistë të huaj gjermanë, afrikanë dhe xhamaikanë, por edhe për Toni & guy, L’Oreal, La Perla, për të cilët kam sfiluar po ashtu në Gjermani. Po ashtu për disa marka të huaja, nga Brazili.
7. A ka Joana një profesion tjetër, veç pasarelës?
Sigurisht, objektivi im është mbarimi i studimeve. Moda është e dorës së dytë ose të tretë, sepse familja dhe miqtë e mi kalojnë po ashtu përpara modës. Moda është një pasion, në qoftë se kam sfilata dhe seanca fotografie jam e kënaqur, ne qoftë se jo, s’ka gjë.

8. Cila do të ishte arsyeja, për të cilën do të hiqje dorë nga moda?
Në qoftë se nuk marr më kënaqësi të sfiloj dhe në qoftë se me rrezikohet shëndeti.
9. Ku ka lindur Joana? Çfarë ruan si kujtimin më të bukur nga fëmijëria?
Kam lindur në Burrel dhe kujtimet e mia më të bukura kur isha e vogël, janë ato pasdite ku dilnim në xhiro në lulishte. Kur luaja me komshijet me litar, me peta, topa luftash… Kam pasur një fëmijëri shumë të bukur.
10. E keni menduar ndonjëherë të ktheheni dhe të jeni modele për stilistët shqiptarë?
Menduar jo, se kam menduar, por në qoftë se do kem oferta në kohën e duhur përse jo. Gjithçka është çështje kohe.
11. Sipas Joanës, a ka Shqipëria djem dhe vajza të bukura?
Patjetër që po! Shqipëria ka shumë vajza dhe djem të bukur. Pashë në internet disa foto të Miss Shqipërisë në konkursin Miss Univers dhe është shumë vajzë e bukur. Do të doja shumë të fitonte ajo, dhe për mendimin tim i ka gjithë shanset të fitojë.

12. Sa e lehtë është të “çash” në një vend të huaj?
Në fakt, nuk ndjehem e huaj në Belgjikë. Jam Belge dhe Shqiptare. Është e vërtetë që nuk është e lehtë bota e modës. Duhet të jesh shumë e durueshme, si në çdo fushë të jetës duhet të jesh vetvetja.
13. Projektet tuaja më të afërta?
Kam disa sfilata në muajin e shtatorit në Bruksel dhe jashtë Brukselit. Kam një sfilatë në Gjermani po ashtu. Dhe disa seanca fotografie, përse jo.
14. Çfarë ju mungon më shumë nga vendi juaj?
Më mungon shumë gjyshja ime, Vera, sepse kur isha e vogël doja gjithmonë të rrija me të dhe ajo ka qenë inspirimi im. Më mungon po ashtu ushqimi, natyra, deti, malet, familja.
15. A është e vërtetë që modelet mbajnë një dietë të rreptë? Cila është dieta juaj?
Sigurisht që mbajnë dietë, sepse trupi është instrumenti i punës, ashtu si bën kujdes një violinist me violinën e tij. Personalisht, nuk ndjek ndonjë dietë strikte, por edhe nuk abuzoj.
16. Si nis dhe mbaron dita e një modeleje?
Varet. Ka ditë që sfilatat janë pas shkollës dhe dita nis shumë normalisht, shkoj në shkollë dhe pas shkolle, shkoj të sfiloj. Në qoftë se sfilata është të shtunën ose të dielën, zgjohem ngadalë nga ora 10, dal me prindërit. Dhe në pasdite shkoj për provat gjenerale. Dhe pastaj duhet të kaloj në duart e parukierëve dhe te makijazhi.

Vendoseni kte artikull :

Pak ditë përpara se të merrnin pushimet e verës dhe të mbyllnin sesionin parlamentar, për ta nisur të riun në shtator, deputetët, anëtarë të komisionit parlamentar të Ekonomisë dhe Financave, kanë vendosur rritjen e rrogave për veten e tyre. Në mbledhjen e datës 23 korrik 2010, nën drejtimin e kryetarit të komisionit, deputetit të PD-së, Edmond Spaho, deputetë të djathtë si Sherefedin Shehu, Selami Xhepa, Ledina Alolli, Gjokë Uldedaj, Florjon Mima, Albana Vokshi dhe të PS-së si Arben Ahmetaj, Mimi Kodheli, Ervin Koçi e Gjovalin Kadeli, kanë vendosur të shtojnë për rrogat e deputetëve të Kuvendit fondin prej 320 milionë lekësh të vjetra. Në kohën e krizës së madhe të buxhetit që ka vendi, ky fond është një llokmë e madhe, por çfarë është më e trishtueshmja, fondi që deputetët kanë marrë për rrogat e tyre, është marrë nga ai që duhet të shkonte për rritjen e pagave dhe pensioneve të punonjësve buxhetorë. Më saktë kjo thuhet në pikën 15 të procesverbalit të mbledhjes së komisionit, ku thuhet tekstualisht: “Te Kuvendi, shtohen shpenzimet për fond pagash në shumën 37 milionë lekë. Për të kompensuar shtesat, të pakësohet fondi për rritjen e pagave dhe pensioneve në masën 52 (+37 milionë Kuvendi) milionë lekë”.

Më poshtë është materiali i mbledhjes së komisionit parlamentar të Ekonomisë dhe Financave, paraditen e 23 korrikut 2010, ku miratohen lëvizje fondesh, që janë për përgjithësi shpenzime të rritura për administratën, për luksin e tyre dhe shtimin e shpenzimeve burokratike, duke penalizuar shtresat në nevojë, siç janë pensionistët.

Procesverbali i mbledhjes së Komisionit parlamentar të Ekonomisë dhe Financave (datë 23.07.2010, ora 10.28)

Drejton mbledhjen
Edmond Spaho – kryetar komisioni
Rendi i ditës:
1. Miratimi i procesverbaleve
2. Miratimi nen për nen dhe në tërësi i projektligjit “Për disa shtesa dhe ndryshime në ligjin nr. 10191, datë 04.12.2009 “Për buxhetin e vitit 2010″”.
Marrin pjesë:
Edmond Spaho, Sherefedin Shehu, Selami Xhepa, Ledina Agolli, Gjokë Uldedaj, Florjon Mima, Albana Vokshi, Arben Ahmetaj, Mimi Kodheli, Ervin Koçi, Gjovalin Kadeli, Igli Cara, Adriana Gjonaj, Luan Skuqi.
Mungojnë:
Lefter Koka, Andis Harasani, Ilir Bejtja, Rudina Seseri, Erion Braçe, Arben Malaj, Sybi Hida, Flamur Hoxha, Albert Çaçi.

HAPET MBLEDHJA
Miratohet procesverbali.
Edmond Spaho – Mirëmëngjesi!
Fillojmë mbledhjen!
Sot do të vazhdojmë me miratimin nen për nen dhe në tërësi të projektligjit “Për disa shtesa dhe ndryshime në ligjin nr. 10190, datë 04.12.2009 “Për buxhetin e vitit 2010″”.
1. Nga Komisioni i Veprimtarisë Prodhuese ka ardhur propozimi për shifrën 100 milionë lekë për programin e menaxhimit të infrastrukturës së ujitjes dhe kullimit dhe mendimi është që të plotësohet brenda fondit të planifikuar nga Ministria e Bujqësisë. 100 milionë lekë nuk janë asgjë për Ministrinë e Bujqësisë.
(Diskutime pa mikrofon).
2. Komisioni për Edukimin dhe Mjetet e Informimit Publik ka kërkuar për Ministrinë e Arsimit dhe Shkencës lëvizje brenda zërave. 33 milionë lekë i shtohen programit të kërkimit shkencor dhe pakësohet fondi për programin “Arsimi i mesëm”.
3. Komisioni për Sigurinë Kombëtare ka kërkuar 27,7 milionë lekë për SHISH-in. Nëse do të ketë nevojë gjatë vitit, do t’i plotësohen nga fondi rezervë.
4. Komisioni për Çështjet Ligjore, Administratën Publike dhe të Drejtat e Njeriut.
4/1. Avokati i Popullit ka kërkuar 0.4 milionë lekë për shpenzime operative.
4/2. Prokuroria e Përgjithshme ka kërkuar vetëm 4 punonjës shtesë, (përkthyes të gjuhëve të huaja), duke e konsideruar këtë kërkesë për buxhetin e vitit 2010, pasi për këtë vit janë si punonjës me kontratë, por ne do t’ia shtojmë në vitin 2011. Përderisa i ka marrë me kontratë, ne nuk kemi çfarë t’i shtojmë. Kur të bëhet buxheti në vitin 2011, do t’i shtojmë edhe 4 vetë.
4/3. Inspektorati i Lartë i Deklarimit dhe Kontrollit të Pasurisë, ka kërkuar 0.7 milionë lekë për shpenzime operative.
4/4. Te Shkolla e Magjistraturës, shtohen shpenzime për mallra dhe shërbime në shumën 2.4 milionë lekë dhe pakësohen 1 milionë lekë shpenzime për paga dhe 1.4 milionë lekë shpenzime për transferta, buxhetet familjare dhe të individit. Pra, do të realizohet sipas kërkesës së tyre.
5. Ministria e Arsimit dhe e Shkencës ka brenda për brenda programeve zbritje të shpenzimeve kapitale në shumën 410385 mijë lekë, si dhe shtim të shpenzimeve me financim të huaj, pra zbriten ato me financim të brendshëm.
Këto ndryshime reflektohen sipas programeve në tabelën 1 të projektligjit me titullin “Totali i shpenzimeve kapitale”. Niveli i programeve nuk ndryshon.
6. Te Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, në programin “Arti dhe kultura” shtohen shpenzimet korente me 20 milionë lekë dhe zbriten shpenzimet kapitale po me 20 milionë lekë.
7. Edhe te Zyra e Administrimit të Buxhetit kanë ndryshime brenda zërave. Kanë ndryshime në programin “Planifikim Menaxhim Administrim” dhe “Buxheti i Gjyqësorit”. Pra 1 milionë lekë për transferta dhe 4.5 milionë lekë për pagat. Lëvizje brenda zërave.
8. Te Akademia e Shkencave, shtohen shpenzimet korente në 6 milionë lekë.
9. Drejtorisë së Përgjithshme të Arkivave të Shtetit i shtohen shpenzimet korente me 5 milionë lekë.
Aty nuk është çështje e mungesës financiare, por çështje vizioni. Ju keni shumë të drejtë, por aty është më shumë çështje vizioni dhe angazhimi sesa mungesë financiare.
10. Ministria e Ekonomisë, Tregtisë dhe Energjetikës, propozon të shtohen shpenzimet koherente në programin Mbështetje për burimet natyrore” në masën 1 milionë lekë dhe të pakësohen për të njëjtën shumë në programin ” Mbështetje për zhvillimin ekonomik”.
11. Ministria e Financave, propozon të shtohen në shpenzimet korente 5 milionë lekë në programin “Planifikim Menaxhim Administrim”, 12 milionë lekë në programin ” Menaxhimi i shpenzimeve publike”, 20 milionë lekë ne programin “Menaxhimi i të ardhurave tatimore”, 3 milionë lekë në programin “Auditimi i brendshëm dhe kontrolli financiar” dhe të pakësohen shpenzimet korente në programin ” Ekzekutimi i pagesave të ndryshme” në masën 40 milionë lekë. Pra, ka edhe kompensimin kjo ministri.
12. Ministria e Brendshme, propozon të shtohen 180 milionë lekë në shpenzimet koherente tek kapitulli 1 i programit Policia e Shtetit dhe të pakësohet kapitulli 5 i po këtij programi për te njëjtën shumë.
13. Ministria e Mbrojtjes, propozon të shtohen 100 milionë lekë në shpenzimet korente të programit “Bashkëpunimi civilo-ushtarak dhe të pakësohet e njëjta shumë nga shpenzimet korente në programin ” Forcat e luftimit”. Domethënë, do të kemi më shumë bashkëpunim dhe më pak luftë.
14. Te Ministria e Inovacionit dhe Teknologjisë së Informacionit dhe Komunikimit.
Buxheti për Ministrinë e Inovacionit do të jetë pjesë e grupit 87 “Institucione të tjera qeveritare”, programit “Shërbime për shoqëritë e informacionit”. Për këtë qëllim, nga buxheti i Këshillit të Ministrave, shpenzimet korente zbriten 4 milionë lekë dhe grupit 87 i shtohet e njëjta shumë.
15. Te Kuvendi, shtohen shpenzimet për fond pagash në shumën 37 milionë lekë. Për të kompensuar shtesat, të pakësohet fondi për rritjen e pagave dhe pensioneve në masën 52 (+37 milionë Kuvendi) milionë lekë.
Të ndryshojë aneksi 3 i ligjit, sipas tekstit bashkëlidhur.
Të gjitha ndryshimet të reflektohen në nenet përkatëse dhe në tabelat e ligjit.
(Diskutime pa mikrofon).
Atëherë, jeni dakord që ta konsiderojmë të mbyllur me këto ndryshime të propozuara? Ndryshojnë të gjitha nenet dhe shifrat.
Kalojnë në votim!
Kush është dakord me projektligjin nen për nen?
Miratohet.
Kush është dakord në tërësi?
Miratohet.
Ju falemnderit!

Vendoseni kte artikull :

***

Shitësja në rrugës “Bogdani” nuk është e vetmja që dje në kryeqytet ka rritur çmimin e bukës. Në të gjithë qendrën e Tiranës dje një bukë është shitur me 100 lekë të vjetra më shtrenjtë. Që në mëngjes, konsumatorët janë gjëndur përballur me çmimin e rritur të bukës dhe duke qënë se buka është asortimenti kryesor i tavolinave tona të gjithë kanë pranuar vendimin e furrëpjekësve. “Njerëzit janë çuditur por prap kanë mblerë bukë dhe pse ishte 100 lekë më e shtrenjtë. Unë nuk di pse është rritur por pronari na tha që të dielën ka shisnim bukëm me 700 lekë”-të thotë Entela, shitësja e rrugës “Bogdani” . Ndërsa një pronar u furrës së bukës në rrugën e Durrësit të thotë se e gjithë fajin e ka tregu ndërkombëtar i miellit. “Çmimi i miellit po rritet me shpejtësi dhe më shifra marramëndëse. Për një javë ka ndryshuar disa herë çmimi i një kv miell dhe ne jemi të detyruar të rrisim çmimin e bukës. Po vazhdoi në këtë mënyrë situate rritja e bukës do të jetë dhe me 300 apo 400 lekë”-të thotë Argon Hyseni, pranoari furrës në rrugën e Durrësit. Megjithëse në tregun ndërkomëbatr çmimi i miellit po rritet në mënyrë të frikshme dje në kryeqytet ka patur zona që çmimi i bukës nuk ka pësuar rritje. Zona të tilla si, Allias, Rruga Bardhyl. Rruga e Elbasanit po edhe Kinostudio një bukë ështëtregtuar po me 600 lekë. “Deri më tani nuk e kemi rritur çmimin por po vazhdoi kështu nuk dihet se sa do të shitet një bukë”-të thotë një furrëpjekës në zonën e Shallvareve në kryeqytet. Sipas prodhuesve të bukës rritja e çmimit vjen për shkak të rritjes së shpejtë që po pëson çmimi i miellit. Sipas tyre një kuintal miell, para një jave është blerë me 4 mijë e 200, ndërkohë që dje është blerë me 5 mijë e 200 lekë, duke pësuar një rritje të menjëhershme prej një mijë lekë. Në tregun ndërkombëtar çmimi po ritet në mënyrë të friksheme ndërsa prodhuesit thonë se sot pritet që një kv miell të shitet me 6 mijë lekë. Askush nga tregtarët nuk di të thotë se çi do të jetë çmimi i një buke, ku vlera prej një mijë lekëve të vjetra një bukë duket se është çështje dite. Megjithëse deri më tani rritje të çmimit kanë pësuar vetëm disa furra në kryeqytetet, prodhuesit e bukës deklarojnë që shumë shpejt rritja e çmimit do të shtrihet në tërë vendin ku përveç sasisë së gramve të një buke qytetarët do të përballen tash e tutje dhe me çmimet e kripura të asortementit më jetik të shqiptarve, bukën e përditshme.

Gëzim Peshkopia: Rritja e çmimit të Pukës është e pashmangshme

Kohë e zezë për bukën e gojës. Për ditët që do të vijnë askush nuk merr përsipër të përcaktojë çmimin me të cilën do të shitet një bukë në dyqanet shqiptare. Pasojat e luhatjes së çmimit të grurit në tregjet ndërkombëtare dhe rritja e çmimit të energjisë duket se do të bien mbi konsumatorin shqiptar. Që dje, çmimi i bukës është rritur me 10 lekë më shtrenjtë ndërkohë në muajt tetor një bukë do të tregtohet me 100 lekë. Këtë të shpjegon për gazetën “Shekulli”, kryetari i Shoqatës së Prodhimit të Bukës, Gëzim Peshkopia. Sipas tij, rritja që bëjnë prodhuesit nuk vjen për shkak të spekulimit të tregtarëve por për shkak të rritjes së nënprodukteve të tjerë me të cilën prodhohet asortimenti kryesorë i tavolinave shqiptare.

Z. Peshkopia, të dielën në Tiranë një bukë është shitur 700 lekë. A mund të më thoni nëse kjo rritje e çmimit të bukës vjen për shkak të një vendim të marrë nga prodhuesit apo është spekulative?
Së pari dua të them se nga ana e Shoqatës nuk ka pasur asnjë vendim për të rritur çmimin e bukës. Por e vërteta është se prej kohësh prodhuesit e bukës po përballen me vështirësi të cilat kanë të bëjnë qoftë me tregun ndërkombëtar si dhe atë vendas. Për shkak të krizës që ka pësuar Rusia, që është një nga importuesit më të mëdhenj të drithërave në botë, pasojat e saj po ndihen edhe në tregun shqiptar. Veç kësaj janë dhe luhatjet e tregut vendas që detyrojnë prodhuesit e bukës të rrisin çmimin për të mbijetuar në këtë biznes. Gjithsesi unë e them se nuk ka pasur një vendim të prodhuesve për rritjen e çmimit. Në ato raste që është konstatuar rritja e çmimit të bukës ka qenë një vendim individual i prodhuesve që ka ardhur për shkak të kësaj vështirësie që ne po përballemi si prodhues të asortimentit kryesor të tavolinës së shqiptarëve.

Z. Peshkopia si është e mundur që çmimi është rritur vetëm në disa dyqane në qendër të Tiranës dhe jo në periferi?
Për mendimin tim kjo ka ardhur për shkak se prodhuesit e bukës në qendër të Tiranës i zbatojnë me përpikmëri standartet e prodhimit, qoftë në cilësinë e bukës ashtu edhe në ato të higjensë. Detyrimisht që rritja e çmimit të grurit do të ketë pasoja të menjëhershme mbi to. Ndërsa në periferi mund të themi që luhet me cilësinë e miellit apo dhe të ambjenteve të prodhimit ndaj dhe luhatja e çmimit ndërkombëtar të dridhërave edne nuk ndihet tek këto prodhues. Por për mendimin tim situata është shumë e zymtë. Nëse në tregjet ndërkombëtare nuk do të ketë përmisim të situatës atëherë pasojat edhe në Shqipëri do të jenë të paevitueshme. Që tani tregëtarët po e blejnë miellin me një mijë lekë më shtrenjtë ndërkohë që situata në bursat ndërkomëbatre është tejet e pastabilizuar.

Z. Peshkopia në shtator pritet të ketë edhe rritje të energjisë elektrike ndërkohë që edhe prodhimi i ujit ka pësuar rritje të çmimit, a mendoni ju se këto do të kenë pasoja në çmimin e bukës?
Sigurisht që po sepse ky biznes është shumë i varur nga produketet e tjera. Ne si prodhues për 20 vjet kemi mbajtur një çmim konstat të bukës megjithëse çdo produkt tjetër ka pësuar rritje. Por nëse në tregun ndërkombëtar do të vijojë rritja e çmimit të miellit, dhe në Shqipëri do të ketë rritje të energjisë elektrikë sigurisht që dhe prodhuesit e bukës për të mbijetuar në biznesin e tyre janë të detyruar të rrisin çmimin e bukës. Megjithatë deri më tani çdo lëvizje të çmimit që është bërë për këtë produket e ka ardhur si rezultat i një vendimi personal të prodhuesve.

Dje, disa prodhues buke shpreheshin se çmimi i një buke mund të shkojë edhe 1 mijë lekë. A mund të ndodhë një gjë e tillë dhe cilat janë masat që mund të ndërmeren duke qenë se buka është asortementi kryesor në tavolinat shqiptare?
Është ende herët për të përcaktuar çmimin e një buke sepse siç ju thashë prodhuesit janë në vartësi të tregjeve ndërkombëtare të miellit. Por nëse situata do të përkeqësohet dhe në Shqipëri do të ketë rritje të çmimit të energjisë sigurisht që kjo do të çojë në rritjen e çmimit të bukës. Mund të shkojë në 1000 lekë ase më shumë. Por ne shpresojmë që kjo situatë stabilizohet në të kundërtë rritja e çmimit do të jetë e pashmangshme. Gjithësesi është ende herët për të folur qoftë për rritjen e çmimit apo dhe masat që duhet të merren sepse kjo situatë nuk është për shak të tregut vendas por atij ndërkombëtar.

Z. Peshkopia rritja e çmimit të bukës do të ndodhë vetëm në Tiranë apo në të gjithë vendin?
Sigurisht që në të gjithë vendin. Të gjithë prodhuesit e bukës në Shqipëri, rreth 2000 të tillë, janë të prekur nga kjo situatë dhe në rast se do të kemi rritje të çmimit në Tiranë kjo do të thotë se në njëjtën situatë janë prodhuesit në të gjithë vendin.

Vendoseni kte artikull :

Përshëndetje Inna! Ku jeni në këto momente dhe me çfarë jeni duke u marrë?

A do të riktheheni sërish në Shqipëri? Shumë do donim!
Dhe unë shumë do doja të vija sërish! Do vij patjetër! Ju premtoj!
Inna, shumë faleminderit për intervistën, ju uroj suksese dhe gjithë të mirat në të ardhmen!
Shumë faleminderit dhe juve për intervistën! Shumë dashuri dhe puthje për të gjithë ata që po na lexojnë!

Vendoseni kte artikull :

Për të arritur deri te filmi i parë, vetë jeta e tij duket si film. Ai nuk e kishte menduar që një ditë do të ishte i famshëm, aq më tepër aktor. Në moshën 14 vjeç, familja e dërgon në Turqi për të vazhduar shkollën ushtarak, po ku e mbanin këmbët Nik Xheliljan në atë shkollë. Ishte i praptë dhe çfarë nuk bënte për të kapërcyer murin e shkollës. Gjeti mënyrën dhe “dezertoi” për t’u rikthyer në Shqipëri. 21 vjeç fiton të drejtën e studimit në Akademi të Arteve për aktrim. Familja nuk ishte dakord, por Niku edhe pse me pishmanllëk në fund të vitit të parë i vjen një ofertë për të luajtur në një film. “Më erdhën të gjitha përnjëherësh, për herë të parë shkova jashtë shtetit, për herë të parë aktor dhe i rrethuar nga vajza të bukura”. Më përfundimin e filmit, ai e vendosi që këtë rrugë do ta vazhdonte me çdo kusht, dhe deri më tani nuk i ka dalë keq. Në një rrëfim më shumë për jetën se sa për aktrimin, më shumë për bëmat se sa për filmin, Xhelilaj tregon veten jashtë dhe brenda kinemasë.
Nik, si ndiheni kur ju thonë “shqiptari” Nik Xhelilaj, nisur dhe nga titulli i filmit që keni marrë pjesë herën e fundit me të njëjtin titull ku morët dhe çmimin si “aktori më i mirë” në Moskë?
Po është shumë mirë ku përfaqëson vendin tënd me diçka të bukur. Edhe sikur unë nesër të shkoj dhe të luaj për një vend tjetër, zanafillën e kam në Shqipëri dhe dihet që jam shqiptar. Nga ana tjetër është përgjegjësi e madhe, nuk është e lehtë. Më këtë përkufizim të vijnë shumë gjëra ndërmend, unë, filmi, aktori, përfaqësoj veten, përfaqësoj Shqipërinë. Është ndjesi e privilegjuar.

E keni me siklet kur shkoni në festivale jashtë dhe thoni jam shqiptar?
Jo, jo, madje është shumë bukur kur thua jam shqiptar se bie në sy. Imagjino të thuash jam aktor gjerman, sa aktorë ka Gjermania… ndërsa kur thua emrin e vendit nga vjen edhe kurioziteti është i madh.
Për çfarë ju kanë pyetur më shumë?
Pyetjet janë më tepër në lidhje me vendin, me historinë e filmit, pasi e shohin pyesin; “pse vërtetë është kështu Shqipëri? Po ne për Tiranën kemi dëgjuar se është komplet gjë tjetër”. Edhe unë ua shpjegoj që, pavarësisht se Shqipëria është një vend i vogël, por është shumë e çuditshme se në distanca të shkurtra ka zhvillime ekstreme. Diku tradita ka ecur paralel me pjesën moderne, diku ka ngelur në vend dhe po bëhet pengesë. Ky është realiteti, po shoh që interesi është pozitiv.
Ka ndodhur që persona të talentuar në një fushë të caktuar të jenë larguar nga vendi ynë, pasi diku i kanë ofruar kushte dhe pagë më të mirë. Në qoftë se do t’ju vinte një ofertë e tillë, do largoheshit?
Sigurisht që do ta bëja, kjo është sfidë më vete. Aktori gjithmonë është në sfidë kudo që të jetojë. Mua po më ecën mirë këtu, e t’ju të them të drejtën, jam pak tradicional si natyrë dhe më pëlqen të përfaqësoj historitë e vendit tim. Unë mendoj se ka ardhur një kohë për ne si shoqëri që duhet të flasim, të flasim dhe për dramat që kemi kaluar. Personalisht më ka ndihmuar fati që jetova në Shqipëri se mund të kisha emigruar si shumica e bashkëmoshatarëve të mi. Por, edhe si natyrë nuk është se kam ndonjë lakmi të madhe për të ikur, edhe ofertat që m’i kanë barë kanë qenë; me jep numrin e telefonit, do të marrë, kaq, për të biseduar diçka konkrete duhet të ulesh në tavolinë. Producentët gjermanë më këshilluan këtë herë për të qëndruar 7 apo 8 muaj në Gjermani për të perfeksionuar gjuhën, dhe më thanë që jemi të bindur që do të kesh punë këtu. Po kjo është një sipërmarrje shumë e madhe dhe duhet të mendohesh mirë nëse ia vlen të rrezikosh. Nuk është se dua të largohem në mënyrë kaq aventureske, duhet diçka konkrete.
Aktrimi ka qenë synimi juaj i hershëm që në fëmijëri?
Joo, aspak. Madje, mund t’ju tregoj sa po mbarova klasën e 8-të, këtu prindërit e mi ngaqë janë familje ushtarakësh, si babi, mami dhe motra, donin të më bënin edhe mua të tillë. Në moshën 14 vjeç unë shkova në Turqi për të vazhduar shkollën e ushtrisë, po ku më rrihej mua atje! Nuk mësohesha dot me uniformën, me rregullat strikte. Duhet të çohesha në mëngjes në orën 6. Dënohesha në qoftë se zihesha me ndonjë apo nuk sillesha mirë. Dhe ndonjë shoqe që zinim duhet ta takonim përmes hekurave të shkollës. Fillova u bëra i prapë, pastaj ngaqë shokët atje i kisha më të mëdhenj se veten dhe gabimet e mia vinin njëra pas tjetrës. Në fundjavë dilnim po, dilnim me uniformë. Unë kisha gjetur një vend që sa herë që ikja ndërrohesha jashtë. Më kapën një-dy herë dhe më dënuan që mos të dilja fundjavave për të gjithë vitin. Pastaj përfitova nga pushimet e Bajramit dhe “dezertova” e u ktheva në Shqipëri, ku vazhdova më pas gjimnazin, por një vit me vonesë.

Brenda një periudhë 5-vjeçare, jeta juaj ndryshoi tërësisht, nga një djalë që kërkonte të vazhdonte një shkollë çfarëdo, pas 5-vjetësh jeni me disa çmime mbi supe në kinematografi, e kishit menduar?
Jo, në fillim jam regjistruar në një kurs privat aktrimi, dhe ata duke parë natyrën time më thanë, më mirë të konkurrosh në Akademi të Arteve se ke nevojë për një proces të gjatë pune. Vitin e parë të konkurrimit nuk fitova, fitova të 2-in. Aktrimi për mua ishte pa ndonjë objektiv të madh, sigurisht e kisha, qejf, shkoja në tetar e kinema, por si të gjithë, pa ndonjë dallim. Nga fundi i vitit të parë, i them profesorit tim, Niko Kanxheri, do ta lë shkollën fare se nuk po më tërheq aq më tepër, profesion pa lek! Dhe po aty, ditët e fundit të shkollës më erdhi propozimi i Pirro Milkanit, dhe kujtoj veten time se sa naiv kam qenë, dhe më vjen të qesh. I thosha: o profesor po vijnë çuna të tjerë të bëjnë provën, ke gjetur ndonjë tjetër? Më kishte hipur një lloj frike që nuk e di. E kështu filloi avash-avash, nuk dija shumë terma, dhe ajo eksperiencë më mësoi shumë gjëra si fillim. Ishte ky film që më motivoi dhe më rriti përgjegjësinë. Aty thashë: do ta vazhdoj se zbën!

Mendoni se keni qenë me fat në këtë pikë?
Sigurisht, fat për mua ishte që më mori Pirro Milkani, por kjo gjë duhet justifikuar më punë se pa punë kush të mban, po nga ana tjetër që çdo kujt po t’i jepet mundësija duhet të punojë.

Po talenti?
Nuk ka të bëjë talenti në një profesion, për mua talenti është menaxhimi i aftësive, pjesa tjetër pastaj është vetëm punë. Pastaj pata fatin që në vit të dytë erdhi Timo Flloko pedagog dhe unë kam përfituar shumë nga koncepti i atij për lojën e aktrimit dhe ia di shumë për nder.
Filmi i parë, “Trishtimi i zonjës Shnajder”. Si e përthithët rolin që keni në këtë film, një djalë shqiptar në Çeki, student…?
Ishte hera e parë dhe, t’ju them të drejtën, unë nuk e dija çfarë ishte skenari dhe çfarë ishte aktori protagonist. Por nuk e kam pas shumë të vështirë se kisha vazhdimisht Pirron me vete që me shpjegonte gjithçka. Ai kishte një njohje të jashtëzakonshme për qytetin Pragës. Ecja dhe çdo hap që hidhnim me tregonte një histori. Duke dëgjuar atë kuptova se në atë kohë, atëherë njerëzit kanë qenë më të çiltër, sot ka më shumë intriga, më shumë djallëzi.

Si ju duken femrat çeke gjatë qëndrimit në atë vend?
Shumë të mira. Unë kam qejf femrat mesdhetare, brune, po ato atje janë femra në kuptimin e plotë të fjalës, të qeta dhe shumë sharmante.
Po takimi juaj me Mikel Plaçidon dhe për më tepër të luanit në film me të. E keni parë Oktapodin besoj?
Oo e kam parë pa fund, dhe më kujtohet në fillim të viteve ‘90-të kisha hallën në Itali dhe e merrja në telefon e duke qar i thosha: Më gjithë mend ka vdekur Katani, me trego të vërtetën? Dhe kur vjen puna unë luaj më të në të njëjtin film, më dukej e pabesueshme. Po ishte njeri babaxhan, shumë i thjeshtë. Gjëja e parë që kërkoi kur erdhi këtu ishte raki dhe djathë Gjirokastre.

Ju dha ndonjë këshillë në lidhje me profesionin?
Po, më tha që duhet të rrish një dy-tre vjet pauzë, jo të heqësh dorë tërësisht po të mos angazhohesh shumë. Thuaj jo disa gjërave, nuk ka problem më tha. Dhe është e vërtetë që eksperiencë pas eksperience të rritet besimi në vete.
Keni ndier xhelozi nga kolegët tuaj në Akademi?
Po, edhe mund të bëhen xhelozë, po unë nuk e kam ndjerë këtë. Kur xhelozia është me doza të pa dëmshme unë nuk e vë re. Deri këtu ku kam arritur nuk ia kam ngrënë hakun askujt, mund t’ia kem ngrenë hakun vetes, por të tjerëve jo. Në aktrim duhet të jesh i veçantë dhe të ndërtosh personalitetin tënd. Xhelozia mund të vijë nga fakti që, përse i ka ecur, për këtë nuk kam çfarë të them.
Si ndihesh kur të thonë: aktor i bukur?
Nuk më vjen farë mirë, unë do të doja shumë të më thoshin, aktron mirë dhe jo të më vlerësonin në lidhje me bukurinë.
Je fanatik?
Po, shumë.

Në ç’aspekt?
Po, jam fanatik për këto modernizmat me ritme të shpejta në Shqipëri. Jam fanatik në një lidhje, në raport me femrën. Po, po ndjej që sapo vjen dhe po zbutem. Por, kam kuptuar një gjë nga kjo, që me femrat që kam pas me vete, sikur i ka pëlqyer kjo gjë.

Aktualisht, keni një lidhje?
Joo. Momentalisht jo. Është dhe profesioni i tillë, të ikësh dy muaj në Gjermani nuk të pret njeri (qesh).

Ka pas femra që janë bërë xheloze për rolet tuaja?
Ka pasur, po ajo duhet ta kuptojë që aty je në rol. Nuk mund të jetosh dot në jetë atë marrëdhënie që ke në rol. Je njeri në radhë të parë, pastaj aktor, duhet t’i shohim gjërat me syrin realist.

Po, në qoftë se ju do të kishit një të dashur aktore dhe ajo do kishte role provokative në film do ta pranonit?
Jo. Tani për tani them jo, më vonë nuk e di, dhe këtë nuk e sqaroj dot pse. Nuk kam dëshirë që ajo që kam unë në krah të njihet në publik, dua ta njoh vetëm unë.

Cilët janë shokët tuaj më të mirë?
Shokët e mi më të mirë janë atë të fëmijërisë, janë dhe tek-tuk, kam miqësi dhe me persona që kam punuar në filma.

Keni më shumë shoqëri me femra apo me meshkuj?
Me djem, shoqet i kam të pakta.

Çfarë roli do të donit të luanit?
Do të doja të luaja në film në rolin e ushtarakut, ndoshta një amanet me veten, por edhe për familjen, por e njoh edhe si koncept. Do ta bëja më shumë përkujdesje dhe shumë dashuri.
E ëndërron Hollivudin?
Joo, nuk e ëndërroj. Tashmë, gjithçka është bërë praktike nuk mund të kesh ëndrra kot më kot. Nuk e ëndërroj se e kuptoj se çfarë mekanizmi mund të çojë deri atje, ne me filmat tanë nuk shkojmë dot, të jemi realist.

Keni një aktor të preferuar?
Denzel Uashington.

Kur nuk keni projekte, me çfarë merreni?
Familja ime ka një lokal, një bar-kafe, dhe aty qëndroj, punoj, këtë e kam bërë dhe para se të bëhesha aktor.

Vendoseni kte artikull :